Puja

Pune (India)

Send Feedback
Share

1982-01-19 Puja in Pune (Marathi), H.H. Shri Mataji Nirmala Devi

(Mr. Modi speech upto 7.45mins in English and in Marathi)

७.४५ मिन नंतर. बसा.

Don’t think about it………. 2 year old. ( She recites beautifully three Mahamantras)

(some small children presentation. 2 year old girl and also some other children)

कतुकास्पद आहे.

हम्म छान वाह वाह! असे मोठे मोठे जीव येणार आहेत संसारात.

चांगलेच सहज योगी आहात तुम्ही. (हास्य). आता फक्त बंधन द्याच आहे. (हास्य).

12’33 mins after

They are wearing the frocks of the cloth we bought in Australia. I’m happy to know. I had bought the cloth you remember? Which I sent to all this children here and they are wearing that.

(laughing)

No they actually the whole thing is about me only describing. The whole thing is very beautiful you should get the translation of the poem, they have recite. I’m sorry, I have to speak in this language because they don’t understand but you must understand the language of the heart.

महाराष्ट्राच प्रेम आघाद आहे. आणि ते माझ्या नुसतं हृदयात भरून येत. इतकं प्रेम तुम्ही लोकांनी दितेल आहे, कि त्या प्रेमातच सर्व संसार बुडाला, तर आनंदाच्या लहरी किती जोरात वाहू लागतील त्याची मला कल्पना सुद्धा करवत नाही. त्या प्रेमासाठीच धडपडत हि मंडळी तुमची भाषाहि त्यांना येत नाही, तरी सुद्धा त्या इतक्या लांबवून दुरून धडपडत महाराष्ट्रात जायचे म्हणून येतात. असं प्रेम जगात कुठेही नाही. हे अगदी खर आहे. जरा मराठी भाषा जडे तोड आहे, जरा दानगी आहे, खणखडते जास्त. पण हृदय मात्र प्रेमाने भरलेल आहे. भाषेमध्ये खोचा धाम्बिकपणा नाही.

पण एकंदर प्रेमाची व्याख्या सुद्धा मराठी भाषेतच करता येते. किती तरी शब्द शोधून मला बाहेर सापडत नाही. जशी आपल्या मराठी भाषेत आहेत. कारण हृदयामध्ये जो प्रेमाचा प्रवाह वाहत आहे त्याचाच लहरी आदळून, आपटून नवीन नवीन शब्द बनवतात. आणि त्या शब्दांचे तुषार त्यातच संगीत गात असतं. त्यासल अबादित प्रेम सदा सर्वदा महाराष्ट्रात राहील पाहिजे. ज्या लोकांचा संबंध बाहेरच्या लोकांशी आला आहे, अश्या लोकांन मध्ये मात्र थोडासा फेरबद्दल झालेला आहे. त्यामुळे प्रेम काय आहे हे लोकांना कळत नाही. प्रेमामध्ये मनुष्याला त्याग म्हणजे हा जाणवतच नाही. एखाद्या आईला आपल्या मुलाबद्दल आस्था वाटते. विशेषतहा जर एखाद्य मूल आजारी असल तर तिचा जीव नुसता कासावीस होतो त्या मुलासाठी. हे कस? केवढं तिच्यासाठी हे धन आहे मोठं, स्वतःच्या जीव आतमध्ये घालून, डोक्यात घालून, रात्रंदिवस ती त्या मुलांच्या सेवेसाठी असते. हे कुठून येते? हे एवढे त्यागाचे जीवन पण वाटते का त्याग आहे? कसहि करून मुलगा ठीक झाला पाहिजे माझा. तसच आपल्या नवऱ्याबद्दल मुलांच्या बद्दल हीच आस्था ह्या देशात बायकांना आहे. आणि आहे. अजून पुष्कळांना आहे. तेव्हा बाहेरच वारं मात्र त्या प्रेमाच्या ज्योती ला लागू देऊ नका. ते सांभाळून ठेवा. म्हणजे बाहेरचे जेवढे आहेत ते तुमच्या पासून शिकतील. ते घालवायचे नाही. आजकाल नवीन वारं सुरु झालेलं आहे कि प्रेम बीम काही नाही. प्रेमाला काही अर्थ नाही. प्रेम म्हणजे मूर्खपणा आहे. सगळ्यांशी तोडून वागायचं. सहजयोगाला ते शोभत नाही. चार तारिकेचे माणसे आहेत. पुष्कळ लोक सहजयोगी हि नसतात. सहजयोगाच्या विरुद्ध बोलतात. करा. वाटते, काय? पण त्यांच्यावर दया केली पाहिजे. उद्या हे नरकात पडणार. आपलेच भाऊबंद आहे. हे नरकात पडणार. तेव्हा एक तऱ्हेनी त्यांच्या बद्दल आंतरिक भावना ठेऊन, कोणालाही दुरावलं नाही पाहिजे सर्वांशी प्रेमाने वागले पाहिजे.

माझं लग्न्न झालं, ते म्हणजे उत्तर प्रदेशात. तिथेही पाहिलं मी. पुष्कळ खंत आहे प्रेमाला. पण प्रेम बोलून दाखवायचं फार कठीण लोकांना वाटते. मी गेल्या नंतर मात्र सगळ्यांना वाचा फुटतील. प्रेम बोलून हि दाखवाव लागते, सांगावं लागते, जपावं लागते. मुख्य म्हणजे कुटुंब व्यवस्था महाराष्ट्रात हि फार चांगली आहे. बायकांनी सांभाळलेली आहे. पण आता बायकांनी जर आपलं धार्जिण्या सोडल आपली पद्धत सोडली दुसऱ्याचं बघून जगायला लागल्या तर मात्र ह्या देशाच फार नुकसान होईल. आपल्या जुन्या पद्धती फार वाईट आहे, असं बायकानीं कधी विचारात घ्यायचं नाही. सहन करावं लागत पण सहन करणारा सुद्धा कोण आहे? त्यालाही शक्ती पाहिजे. ज्याला शक्ती नाही तो काय सहन करणार? बायका ह्या साक्षात शक्ती स्वरूपच असतात कि नाही? आणि जर स्त्रीनि ती शक्ती वापरली नाही तर ती काय होणार? पुरुषांचं वेगळे आहे, बायकांचे वेगळे आहे. जस एका रथाला दोन चाक असतात एक उजवी कडे आणि एक डावी कडे. डावी कडच्या चाकांनी उजवी कडे येणाचा प्रयत्न करू नये. तो मूर्खपणा आहे. आता बाकीच्या फार पुढारल्या देशातल्या बायका, पुढारलेल्या. पुढारल्या कुठे माहित नाही. शिंग निघाली.

त्यांचं तरी बघा काय म्हणजे काय स्थिती करून ठेवलेली आहे, तुम्हाला तरी आश्चर्य वाटेल कि लंडन इंग्लंड मध्ये प्रत्येक आठवड्याला मी असं ऐकलं होत कि दोन मुलं मारली जातात. आई मारते. ऐकले का तुम्ही? तुम्ही जन्मात कुठंच ऐकल नाही. पण आता मी ऐकले हे लंडन ला आहे. इंग्लंडची तर गोष्टच होणार.

प्रेमासाठी सहन हि करावच लागणार आणि त्याच्यातच आनंद आहे आणि प्रेम करतो. प्रेमाचा आनंद प्रेम आहे. त्याच्या पलीकडे काय? प्रेम करण्यातच खरा आनंद आहे. बाकी कश्यातच आनंद नाही, कसे हि पहिले तरी. काय दोन वस्तू मिळाल्यात किंवा नाहि मिळाल्यात.

भांडना पूर्वी नवरा बायकोत हेच हव्याच. नवरा म्हणायचं काय स्वतःच बघत नाही. सकाळपासून कामाला आपली लागते काही व्यवस्था ठीक नाही तुला स्वतःची. काहीतरी स्वतःच करून घे. लपून छपून सगळे आहे. घरच्या वडील धारा लोकांच्या समोर नाचायचं. असं काय आहे? सकाळी नवराच उठून थोडं पाणी बिनी भरुन ठेवायचं. मला इतकं माहित आहे आमच्या घराण्यात कि फार काम पडलं तर साडी नेसून त्यांनी पाणी भरलं कि कुणाला दिसलं नाही पाहिजे कारण बायको बाळनतीन व्ह्यावाची आहे आणि तिला त्रास होईल. असे प्रेमाचे पूर्वी प्रकार होते. बाहेरून सर्व व्यवस्थित पण आतून मात्र अगदी प्रेम, आणि ते जतन करून परत त्याची जाणीव करून घ्याची. हे पुरुषांचं फार चुकत कि बायका इतकं हि करून त्यांची जाणीव त्यांना देत नाही मग त्या उद्धट होतात. दुखी होतात, अशी होतात तशी होतात. ते वाढत गेलं कि वाढतच जात. मग ऐकायचंच नाही नवराच. मग ते फार वाईट गोष्ट आहे. आणि मुळात, मुळात चुकत म्हणजे एवढस लहान दिसत न ते आपल्याला ते फार मोठं आहे. एक छिद्र जस काही वहावं संबंध परमेश्वरांच्या पदरात तस आहे. तेव्हा दोन शब्द जरी नवऱ्यानी काढले तरी हरकत नाही. कारण बाहेरचा सर्व ताप घेऊन घरात तेव्हा आपल्यावरच येणार. पण नवऱ्यांनी सुद्धा ताल ठेवला पाहिजे.

मी आज एवढ्या साठी म्हणतेय कारण परदेशातुन आल्यावर मलाही तफाव जाणवली आणि वाटलं कि कुठे माझ्या देशातल्या बायका सुद्धा ह्या मूर्ख बायकांसारख्या कुठे वाहून जाऊ नाही. कारण संबंध शक्तीच्या सार त्यांच्यातच. दिसायला आपलं कुटुंब म्हणजे फार लहान वाटते. पण तस नाही. ते फार मोठं घटक आहे. आणि एक एक कुटुंब सहजयोगामध्ये म्हणजे एवढे मोठे घटक आहे, कि त्या घटका मध्ये आज फार मोठं मोठाले जीव जन्माला येणार आहे. एवढे मोठं मोठाले जीव जन्माला येणार आहे, कि त्यांची आपल्याला कल्पनासुद्धा करता येणार नाही. त्या साठी अश्या कुटुंबांची व्यवस्था करायला पाहिजे जिथे मनुष्याला एक असं वाटलं पाहिजे कि विशेष काहीतरी सुंदर पैकी घरटं आहे. कि तिथे गेलं म्हणजे जशे शांत. ती शांती स्थापित करायचं स्थान म्हणजेच घर आहे कुटुंब व्यवस्था आहे. आपण शांतीच्या फार मोठ्या गोष्टी करतो.

पुष्करळश्या बाईका मी पहिल्या आहे म्हणे आम्ही मेंबर आहे आम्ही शांती देऊ. आणि घरी? घटस्फोट! तेव्हा घरामध्ये शांती असल्या शिवाय बाहेरच्या शांतीला काही अर्थ नाही. तुम्ही कितीहि पैशे कमवा काही करा त्याला काही अर्थ आहे? त्याचा काय उपयोग? पुरुषांनी सांभाळून घ्यायला पाहिजे बायकांनी सांभाळून घेतले पाहिजे. दोन चाक आहेत तुम्ही एकाच रथाचे. आणि तो रथ केवढा मोठा आहे? त्या रथाचे तुम्ही चाक आहात. त्या रथाचे वहन तुम्ही करत आहात. आणि केवढी मोठी ती गोष्ट आहे त्याची कल्पना दुसऱ्या देशामध्ये जाऊन कळते. ती क्षीण बिन झालेत सगळे. ती क्षीण भिन्नता इतकी जास्त जाणवते इतकं दुःख वाटत. आणि आता जोडता जोडता येत नाही. त्याला जोडनारा आता काही असा त्यांनी गृह काढलेला नाही. तिकडे सर्व तऱ्हेचे बोल काढलेले आहेत. पण नवरा बायकोचे हृदय जोडणारा काहीच नाही.

तो मराठी भाषेच वैशिष्ठय हे आहे. कि बोलतांनाहि गोडवा असायला पाहिजे. एक गोडवा आणून बोलता आले पाहिजे. आणि ते जर साधले नाही विशेषतया पुरुषांनि, सारखं बायको कडे लक्ष फक्त तिच्या चुका काढण्यातच असल तर ती कधी ठीक होणारच नाही, कारण तिला सध्या, नाहीतरी चुकाच काढतच असतात काही केलं तरी, मग कश्याला ठीक व्हायचे? हि गोष्ट जरी लहान दिसते लोकांना कि माताजी आज हे काय सांगत बसल्या? राष्ट्राचे गोष्टी करण फार सोपी आहे. राष्ट्र फार मोठे मोठे झाले पण ज्यांची कुटुंब व्यवस्था बिघडलेली आहे ते राष्ट्र आता रसातळाला निघाला. अगदी रसातळ. त्यांचं कधीही भलं होणार नाही. तेव्हा हि दोर इकडचं सांभाळून ठेवा. खुंटीला जास्त महत्व आहे. एकदा जर का खुंट सुटली तर बेफान होऊन जाईल संबंध संसार. म्हणून आज प्रथम तुम्हाला विशेष करून सांगते कि कुटुंब व्यवस्था सांभाळून घ्या.

आता रोज बघते, अमेरिकेला जाऊन आल्या पासून तर तिथल्या लोकांना बघून मला आश्चर्य वाटले इतके तापट लोक आहेत. इतके तापट आहेत कि ज्या दिवशी मी तिथे पोहोचली तबादली होती कि जरासं एका माणसाच दुसऱ्याशी भांडण झाल तर ह्यानी पिस्तोल काढून त्याला मारलं. रस्त्यावरच. ओळख मध्ये. लहानशी आहे का गोष्ट कि भांडण झालं पिस्तोल काढून मारतात? एवढे तापट व तामसी लोक आहेत तिथे, म्हणजे त्यांच्या आईचा आणि वडिलांचा पत्ता घेतला, तर कळेल, कि त्यांनी किती तरी लग्न बिग्न करून ह्या मुलांचा सत्यानाश केला. जर तुम्हाला राक्षस तैयार करायचे असले तर तुम्ही घरात भांडण तैयार करा. बायकांवर फार मोठी जबाबदारी आहे. घरामध्ये सर्व सगळं काही शांती आणि शांतीतच लेन बायकांनी घातलं पाहिजे पुरुषांनी दिल पाहिजे आणि बायकांनी घातलं पाहिजे. ज्यांनी आपल्या घरातली शांती शुद्ध होईल अश्या गोष्टी कराव्यात. सहजयोगांनी असा मनाचा निर्धार केला पाहिजे. कि बोलायचे तर गोडच बोलायच. दोन चुका क्षमा केल्या पाहिजे. आईतरी आमच्या कितीतरी चुका क्षमा करत होती. आणि बायकांनी तसेच पुरुषांकडे केला पाहिजे. इतकी जरुरीची गोष्ट आहे. इतकी महत्वाची गोष्ट आहे.

ह्या देशाचे सगळे धागे तुटून जाईल आणि जर काही धागे तुटायला सुरुवात झाले तर सर्व वस्त्रहरण होऊन जाईल, म्हणून असं आपल्या देशाबद्दल म्हटले आहे कि यत्र नारी पूज्यन्ते तत्र रमनते देवता. इथे देवीची पूजा होते इथे गृह लक्ष्मी बसते त्या गृह लक्ष्मीचे जिथे स्थान असते, गृह लक्ष्मी म्हणजे तिथे गृह लक्ष्मी होण्या लायक असायलाच पाहिजे. सारखं भिकाऱ्या सारखं मला हे घेऊन द्या मला ते घेऊन द्या हे कधी गृह लक्ष्मीच लक्षण नसते. म्हणजे तुम्ही भिकारी, राणी पद कसलं? राणी असलं तर तिला पद असत. मग नवऱ्यांनी फोर्स केला तरीसुद्धा नको कश्याला घरात एवढं सगळं आहे, राहू द्या, काय करायचे आहे? म्हणजे कितीही बाजू एकमेकांना पेलावी लागते त्याचा अंदाज नाही आणि त्याच्यात रस कश्याचा असतो? प्रेमाचा. प्रेमा शिवाय सहज योग् होणार नाही. प्रेम शिवाय सर्व संसार बदलणार नाही. प्रेम शिवाय काही मार्ग मला दिसत नाही. जो पर्यंत आप आपसात प्रेम होणार नाही नुसत्या वरच्या ऑरगॅनिझशन नि आणि नुसत्या इकडच्या तिकडच्या गोष्टी करून काहीही होणार नाही. प्रेम हे मुख्य आहे.

परत हे हि लक्षात ठेवलं पाहिजे कि इज्जत किव्वा आपण ज्याला आब्रू म्हणतो ती पुरुषांनाही असते, बायकांनाच असते असे नाही . पुरुषांनी आपल्या इज्जतीचा खयाल ठेवला पाहिजे त्याचा विचार ठेवला पाहिजे. असं नाही मला काही इज्जतच नाही, मी म्हणजे पुरुष मग काय? घोड्या सारखं उधळलं तरी मी पुरुषच आहे किव्वा गाढवा सारखा जरी वागला तरी मी पुरुषच आहे. काही केले तरी पुरुषच आहे. आणि माकडा सारख्या जरी उड्या मारल्या तरी मी पुरुषच आहे. मग तुम्ही माकड व्हाल गाढव व्हाल पण माणूस होणार. पुरुषाला आपली आब्रू पाहिजे. जशी बाईला आपली आब्रू पसंत आहे तशी पुरुषाला असली पाहिजे. लक्ष्मणा सारखा पुरुष बघा कशे डोळे खाली करून पाहिले. स्वतः आपल्या वहिनि च्या पाय शिवाय वरती काही बघितलं नाही. तेव्हा ह्या पाशवी प्रवृत्ती आपल्यातल्या काढून टाका आणि स्वतःची इज्जत करा. हे दुसर भिकारी पण आहे, कि सगळ्या बायकांच्या कडे भिर भिर बघत फिरायच. त्यांच्या मागे लंपटा सारखं लागायचं. हे एक प्रकारचे फार भिकारीपण आहे. कोणत्याही गोष्टी साठी एवढं अगदी हे मला हवच, मला पाहिजेच. तर पुरुषांचं, हे दुसरं भिकारी पनाचं लक्षण. जो राजा बादशाहा असतो त्याला काय तुम्ही जमिनी वर बसवा किव्वा कुठही बसवा. सहजयोगा मध्ये कसही बसता आलं पाहिजे कसही करता आलं पाहिजे. सगळ्या वर आहात तुम्ही. आत्माच स्वरूप झाल्या वरती तुम्हाला कश्याची गरज आहे? कश्याचीच नाही. आता हे लोक जे आले आहेत फॉरेन वरून त्याच्यातलं आम्हाला बरे आहे तिकडे म्हणजे गादया द्या. इथून तिथपर्यंत त्यांच्या कारपेटी लागलेल्या आहेत त्यांच्या झोपायचे व्यवस्थित इतके काही व्यवस्थित अगदी काही विचारू नका. बिछान्यातन उठले नाही कि बाथरूम तिथे जवळच. कधी उठा, अकराच्या आधी तर कधी उठतच नाही. अकरा वाजता उठतील. आंघोळी मात्र वर्षा भरात एक दोन केल्या तर फार. जस पाहिजे तस वागत असतात. म्हणून ते इथे येऊन जी शिस्त लागते त्याच्यासाठी ते मुद्दामून खर्च करून इथे आले कि शिस्त लागते. परत अडी अडचणीत राहता येत. जेवायला जरा तस पडते. ते तस घेण्यासाठी पैशे जुळवून इथे आले तुमच्या कडे, आणि तुम्ही त्या तशी पासणं का पळता? शरीराला कसे तावून ठेवले पाहिजे म्हणून गृहस्थाला गृहस्थाश्रम म्हटले आहे. आश्रम आहे. आराम करण्याची जागा नाही. आराम म्हणजे अगदी बेकार वस्तू आहे. मला समजतच नाही. आरामाची गरजच काय आहे एवढं? माणसाला कसे अगदी तडका फडकी असायला पाहिजे. आराम करायला लागले म्हणजे जे काही जगतले आहे ते आपल्या डोक्यावर बसणार. एकदा खुर्ची वर बसले तर खाली बसू शकणार नाही तुम्ही. आराम पसंत व्हायलाच नको. म्हतारपण निघायचे नाही. अशे लोक असतात कि त्यांना उठायला सुद्धा एक मनुष्य लागतो आणि बसायला एक मनुष्य. हे असलं जीवन तुम्हाला जर करून घ्याच असलं तर आरामात राहा.

सहजयोगी म्हणजे कसा अगदी तत्पर असायला. तत् प र. तेव्हा आपल्या संस्कृतीत महाराष्ट्रात सकाळी आपल्या ४.३० अंघोळी बिंघोळी करून. आमचं म्हणजे लहानपण असं गेलेलं आहे. ४.३० ला उठायचं. वडील आमचे ५ ला फिरून बाहेर यायचे. ५ वाजता सगळं घर स्वच्छ करून सगळे जण तैयार होऊन सर्व मुलं, हे ११ जण असायचे. आता हे तस राहिले नाही बाकीच्या मध्ये. सगळे आपले शिस्तीत. कधी एक कागद बाहेर टाकायचा म्हणजे वडिलांनी मात्र त्याच्या वरती ओरडायचं. एक कागद नाही. अजून माझी सवय आहे. एखाद जरी हातात कागद मी आपल्या हातात घेऊन फिरते कि कुठे काही दिसलं कि घालायचं. डस्टबिन. पण आपल्या कडे नसतातच.

आपल्याकडे वैयत्तिक आपण स्वच्छता फार आहे. पूर्वी मानसिक पण फार होती म्हटलं तरी चालेल. मन कस स्वछ ठेवलं पाहिजे. मन स्वछ ठेवा. मनात घाण नाही ठेवली पाहिजे. घाण ठेवली म्हणजे कसले तरी आपण वाईट आक्षेप लोकांना करतो. वाईट काही तरी बोलतो. काहीतरी अविधायक घडत. काहीतरी दुष्ट असं घडत. अजान म्हणून तस बोलायचं. तस करायचं नाही. हे कस करणार? त्याच्या तत्वावर आलं कि कळतं. कि काय होत? कारण आपल्या मनामध्ये जर विष ठेवलं, तर सापा सारखे कुणालाहि लावले कि लावले . चावले बुआ. अमुक ते चावले. चावरे असे आडनाव मी तरी ऐकलेलं नाही महाराष्ट्रात. सगळे आहे. पण चावरे नाही. पण बरेच लोक आहेत चावरे. आणि त्यांचं नाव चावरेच ठेवाव. आडनाव बदलून. त्यांच्याशी कोणी बोलायला गेलं कि दचले. काय भेटले का तुम्हाला? हो. मियाला एक. काय?

कमळाच्या फुलांनी कुणाला चावलेलं आजपर्यंत ऐकले नाही. भुंग्या सारख्या माणसाला सुद्धा आपल्या कडे आणून व्यवस्थित आरामात झोपा. ते लक्ष्मीच्या हातात आहे. तेव्हा चावरे पणा आपल्या भाषणातनं, शब्दातून काढून टाका. धामभिक पणान, खोट न, पण खर म्हणजे तुम्ही चावरे आहात का? आम्ही बुआ खरे बोलतो आम्ही फार स्पष्ट वक्ते. हे आपल्या महाराष्ट्रात पहा. स्पष्ट वक्ते कधी टिळकासारखे स्पष्ट वक्ते खरे स्पष्ट वक्ते आहेत. आगरकरां सारखे. अशे अशे लोक आपल्या देशात झाले. ह्या महाराष्ट्रात. तसाच स्पष्ट वक्ता पुन्हा मी पहिला नाही. स्पष्ट वक्ते म्हणजे लोकांना शिवा देणे, घाणेरड्या गोष्टी बोलणे, हे स्पष्ट वक्ते. आमच्या मध्ये धाम्बिक पणा नाही. जे करायचं ते आम्ही उघड्या रस्त्या वर करतो. असं का? फार शहाणे आहात तुम्ही. त्या बाबतीत हि एक समज असायला पाहिजे. त्या पेक्षा दांभिक पणा बरा. जी माणस उघडया रस्त्या वर घाणेरडी कामे करतात ते म्हणजे सगळी घाणच उघडी करून टाकतात. कुणाला काही मर्यादाच राहणार नाही. निदान दांभिक मनुष्य एवढा आहे कि कष्ट करतो आणि त्याला भीती वाटते. ते पसरत नाही. पण जे उघडया रस्त्या वर चालतात प्रकार ते मात्र थांबत नाही. आणि त्या साठी स्वतः ची ज्याला आब्रूच नाही प्रतिष्ठा नाही अप्रतिष्ठित मनुष्य आहे. त्याला काय लागत त्याला? स्वतः ची प्रतिष्ठा कुठे गेली? आणि शांती प्रतिष्ठे शिवाय मिळूच शकत नाही. ज्याला आपली स्वतः ची प्रतिष्ठा असते तो हत्ती सारखा आरामात चालतो. त्याची शांती ढळत नाही. आपण प्रतिष्ठित आहोत किंवा नाही ते पाहिलं पाहिजे. चिल्लर पणा करणे, ताश्कळ पणा करणे, चेष्टा करणे, एक दुसऱ्याच वाईट बघणे, हे म्हणजे किती निंन्न स्थरातल्या गोष्टी आहेत आणि ते त्या सहजयोग नंतर दिसत आणि तो बदल जर आपल्यात आलेला नसला तर असं समजायचं कि अजून आम्ही सहज योगी झालेलो नाही. सहजयोग म्हणजे काय तुम्ही मेम्बरशिप करू शकत नाही ते मी कालच सांगितलेलं आहे, त्याच्या मध्ये तुम्हाला हुंडावं लागतं आणि ते इतकं सौंदर्य आहे, इतकी मृदुता आहे त्याच्या मध्ये.

पूर्वी मी असं बहघितलं होत कि आमचे सहजयोगी सगळ्याच्या पहिल्या रांगेत येऊन बसले. कोणचाहि प्रोग्राम असला आधी आम्ही तिथे बसलेले आहोत. आहो तुम्ही व्यवस्था बघा तिकडे तुम्ही येऊन बसले. बाकीची व्यवस्था कोण बघणार? म्हणजे घरातल्या बाईंनी आधीच जेवायचं. अजून आपल्या कडे बायका असं करत नाही. अशातला प्रकार. तुम्ही समोरच येऊन बसले का? हो म्हणाले. तीन चार रांगा राखून ठेवल्या. असं का? बरं. आता बसा म्हटलं तुमची पूजा करते. ते आता बदलत बदलत मागच्या रांगेत गेले आणि आता बघते कि बाहेरच बसतात, बिचारे. तुम्ही पुढे इतरांना करा. ज्यांना गरजच आहे. हि गोस्ट जेव्हा येऊ लागली तेव्हा समजायचं कि सहजयोग जमतो आहे बुआ आपल्याला. कारण कुठेही असले तरी आपले माताजी आहे. त्यांचच आम्ही कार्य करतोय. त्यांचच आम्ही बघतोय. सहजयोग त्यांचाच आहे, ते आम्ही सिद्ध करू. असा विचार करून दुरून हि केला काय, कि कुठून हि केला काय आम्ही जिथे जाऊ जिथे योग्य असेल तिथे माताजी ठेवा अश्या समाधानी व्यक्ती जो वागतो त्याला सहजयोग लागतो.

तर तिसरी गोष्ट म्हणजे समाधान माणसा मध्ये पाहिजे. समाधाना शिवाय शांती प्रस्थापित होणार नाही. आज कुणा कडे गेले तर त्यांच्या कडे आम्ही आज अमुक बघितलं. ते फार छान आहे. मग गेले बाजारात धडपडत. तेच मिळवलं पाहिजे. आता ज्या लोकांनी मिळवलं आहे इकडे त्यांना ते माती मोलाचं झालेय. सगळं आणून घरा मध्ये ठेऊन करायचं तरी काय लोणच घालायचं का? जे दुसऱ्यांच्या कडे दिसलं ते आपण आणायचं मग आपलं वैशिष्ट्य काय राहील ? अहो काहीतरी नवीन आना. आणि सौंसखोर त्या माणसाला. अश्या माणसाला काहीही सौंसखोर नाही. आपोआप गोष्टी घडतात सहजयोगांना सगळ काही मिळत. त्याच सौख्य, सौंदर्य सगळं काही मिळत. पण पाहिलांदा मनुष्य ला समाधान असायला पाहिजे. समाधानाचे एवढे सौंसखोर कशाला? समाधान ! सहजयोगा नंतर तुम्हाला तुमचा आत्माच मिळाला त्याच्यावर आता समाधानाला आणखी काय पाहिजे? जे स्वतः साक्षात समाधान स्वरूप आहे तेच तुमच्यात जागृत झाल्यावर आता कसले समाधान पाहिजे माताजी ह्याला? पण त्याचा अर्थ असा नाही कि भगवी वस्त्र घालून माझ्या समोर उभे राहा. दुसरं हि असत. आता काय आता आम्ही सहजयोगी झालो आता आम्ही भगवी वस्त्र मळकी घालू. पण समाधान मध्ये सौंदर्य उगते. ज्या मनुष्याला समाधान असतो तेव्हा तो अत्यंत प्रसन्न चित्त असतो, देवीचं तस नाही, तिला समाधान असले कि ती प्रसन्न असते, नसल कि स्पष्ट दिसते कि समाधान काही वाटलं नाही माताजींना . तुम्ही जर समाधानी असला तर तुमचं जे आयुष्य आहे ते सौंदर्य वन अत्यंत हळुवार. पूर्वी मी पहिले होत लोक ओरडायचे एका दुसऱ्या ला सहजयोगात. नुसतं कोकलन चालायचं. मी म्हणायचे आता कस होणार लोकांचं? कोणी आला कि एक फटका द्याचा तलवारीचा. कोणी आलं कि दारात, आले का तुम्ही? या. म्हणजे तो पळायचा. सहजयोग नको रे बाबा. तिथे जाहला लोक राहतात सगळे. तो जहाल पणा आता मावळला. आता थंड वातावरण झालं आहे. हे आता केवढं छान झालं. असं वाटलं पाहिजे कि खरोकरच कमळात आलो कि काय? हा त्याचा सुगंध, ह्या सुगंध मध्ये आम्ही येऊन आम्ही नाहून राहिलो आहे. असं वाटलं पाहिजे. एका नवीन माणसाला भीती नाही वाटली पाहिजे. त्याला वाटलं पाहिजे कि आलो बुआ आपण कुठे तरी. हे स्वर्ग आहे आणि हे स्वर्गा चे देवदूत बसले आहेत सगळे. परिधान, वागण, सगळंच काही. स्वर्गा सारखे पाहिजे कारण तुम्ही स्वर्गात आलात. हेच स्वर्ग आहे. आपल्यातला स्वर्ग जागृत झालेला आहे तेव्हा त्याचा परिनाम हा दरवळलाच पाहिजे. अश्या प्रकारे आपला सहजयोग आज महाराष्ट्रात हळू हळू वाढत आहे.