Sahasrara Puja, Spring in the oceaan van liefde

(Italy)

1989-05-06 Sahasrara Puja Talk, Sorrento, Italy, 36' Download subtitles: EN,FR,JA,NL,PT,RO,ZH-HANS,ZH-HANTView subtitles: Add subtitles:
Download video (standard quality): View and download on Vimeo: View on Youku: Download audio:
Transcribe/Translate/Verify using oTranscribe


Feedback
Share

Sahasrara Puja, Spring in the oceaan van liefde, Sorrento, Italië 05/05/1989

NlTVD2019-0414

Vorige nacht was een nacht van totale duisternis die Amavasya wordt genoemd en nu pas is de eerste fase van de maan begonnen.

Vandaag zijn we hier om de dag te vieren waarop de Sahasrara geopend werd. Je kon het ook zien op de foto. In feite was het een foto van mijn brein, die toonde hoe de Sahasrara geopend werd. Het licht van het brein kon nu gefotografeerd worden, een grote verwezenlijking van deze moderne tijd.

De moderne tijd heeft dus veel zaken voortgebracht die het bestaan van het Goddelijke kunnen bewijzen. Het kan ook bewijzen aanbrengen over mij. Het kan je overtuigen over wat ik ben. Dat is heel belangrijk want in deze moderne tijd moet mijn komst erkend worden, volledig erkend. Dat is één van de voorwaarden voor alle Sahaja yogi’s.

Laat ons nu kijken wat er in deze moderne tijd, in het brein van de mensen gebeurt. Je ziet dat in het brein van de mensen vandaag, de Sahasrara aangevallen wordt.

De aanval is al lang bezig, maar in de moderne tijd is die het ergst. Ze trachten de limbische zone ongevoelig te maken: heel depressieve romans, heel depressieve gedachten en heel depressieve muziek. Het is zoals de nonsens van de Griekse tragedie. Al deze zaken komen voort uit de periode vanaf de middeleeuwen tot het begin van deze “new age”. Dat op zich was niet goed voor onze limbische zone. Het maakte ons heel depressief, we zochten onze toevlucht tot alcoholisme om aan de zogenaamde ellende te ontsnappen.

Maar daarna kwam deze moderne tijd waar de mensen overactief werden, waar de overactiviteit begon. Daardoor werd het brein ook overactief. Gevoegd bij de sufheid die er eerder was, ging het naar het andere uiterste van overactiviteit. Om het terug af te zwakken namen ze drugs en luisterden ze naar verschrikkelijke muziek. Zo maakten ze deze limbische zone zeer, zeer ongevoelig. Zo werd een drug, die in het begin enkel een stimulans was, in grotere hoeveelheden genomen. In een later stadium, moesten ze drugs nemen die veel sterker waren. Zo ging het door, en nu weten we dat mensen denken dat deze drugs de enige manier is om te overleven. Waarom? Omwille van de spanning waarover ze praten.

In deze moderne tijd is er zoiets dat ‘spanningen‘ genoemd wordt. Vroeger bestond dat niet, mensen spraken nooit over hun spanningen. Nu zegt iedereen: “ik ben gespannen, jij geeft me spanning”. Wat is deze spanning? Het komt door mijn komst. De limbische zone wil me kennen en de Kundalini probeert in de mensen op te stijgen naarmate Sahaja Yoga groeit, want jullie worden de kanalen. Waar je ook gaat genereer je vibraties en deze vibraties prikkelen de Kundalini of geven haar een teken, waardoor ze in een aantal mensen zal opstijgen. Misschien stijgt zij niet op tot in de Sahasrara, of misschien toch, maar zij zakt terug omdat er geen erkenning is.

Telkens ze dus iets doen, stijgt deze Kundalini op en geeft zij hen een druk omdat hun Sahasrara niet open is. Het is een gesloten deur. En omdat deze deur gesloten is krijgen ze in het hoofd een soort van druk die ze niet begrijpen en ze noemen het spanningen. In feite probeert de Kundalini zich naar buiten te duwen, maar zij kan het niet. En ook zij die hun realisatie hebben gekregen, blijven die spanningen krijgen als ze hun Sahasrara niet in orde brengen. Hoewel de Sahasrara dus vele jaren geleden al geopend werd, hebben we nog een aantal zaken te doen namelijk: eerst en vooral onze Sahasrara uitklaren.

Eerst was er dus het doorbreken van de Sahasrara. Eens deze geopend was, de Brahmarandra geopend was, begonnen we de genade te voelen die doorstroomde naar de Ida en de Pingala. De genade, niet de Kundalini. De genade die globaal Chaitanya is, verzachtte onze linker- en rechterkant waardoor onze chakra’s zich verder openden en meer draden van de Kundalini begonnen door te priemen.

Ik zeg Sahaja yogi’s dus altijd dat het belangrijk is te mediteren. Als je Sahasrara in orde is, zullen al je chakra’s in orde zijn, want je weet dat de pitha’s, de regelende centra van al deze chakra’s, zich in het brein rond de limbische zone bevinden. Als je Sahasrara dus zuiver is, werkt alles op een heel andere manier uit.

Hoe ze de Sahasrara zuiver moeten houden, is het grote probleem dat mensen mij altijd voorleggen. Jullie weten dat ik in de Sahasrara verblijf. Ik incarneerde in de lotus met duizend bloembladen, daarom kon ik haar ook doorbreken. Zoals ik vandaag ben, zoals je mij ziet, wordt het “Sahasrare Mahamaya” genoemd. Dit is dus de illusie, die de hele tijd voor je zichtbaar is, die zeer onvatbaar is. Maar het moest op die manier gebeuren, anders had je niet naar me kunnen kijken met al die stralen die uit mij komen, of zoals je gisteren zag dat uit de Sahasrara aan alle kanten allerlei abstracte kleuren en lichten straalden.

Neem alsjeblieft geen foto’s terwijl ik aan het spreken ben, goed? Je kunt later foto’s nemen, er is geen haast bij. Hou je aandacht enkel bij mijn lezing. Let alsjeblieft op, het is belangrijk. Het zou op voorhand gezegd moeten worden dat niemand foto’s neemt tijdens de puja, omdat het iets heel intens is dat moet uitgewerkt worden. Wees alsjeblieft aandachtig. Zelfs als je het niet begrijpt heeft het een effect op jou. Ik zou dus willen vragen je aandacht volledig op mij te richten als ik spreek. Dat werkt beter.

Deze Sahasrara moet door jou verzorgd worden. Het is de tempel van je Moeder. Als je zegt dat je me in je hart plaatst, plaats je me eigenlijk in de Sahasrara, want jullie weten dat de Brahmarandra hier (Shri Mataji raakt haar brahmarandra aan), de fontanel, de pitha of het centrum bevat dat het hart beheert, de zetel van Sadashiva of je kunt zeggen van Shiva. Als je me dus in het hart plaatst, plaats je me in feite daar. Om het van het hart naar daar te brengen, of van daar naar het hart, is het probleem voor twee soorten mensen..

Sommige mensen zijn gevoelig in hun hart. In Europa kunnen we zeggen dat Italianen zeer gevoelig zijn in hun hart. Het eerste wat ze doen als ze mij zien is hun handen op hun hart leggen. En zo gaat het veel gemakkelijker, als je mij eerst en vooral in je hart probeert te voelen.

Nu kan je zeggen: “Hoe doe je dat?” Je moet van me houden zoals ik van jullie hou. Je moet van ieder van jullie houden, omdat jullie allemaal in mij aanwezig zijn.

Je kunt niemand aanleren hoe lief te hebben. Liefde is innerlijk en manifesteert zich als je gewoon je hart opent. Laat ons eens onderzoeken wat dit tegenhoudt.

Eerst is er de conditionering. In het westen wordt het uiten van je liefde als zondig aanzien. Het vraagt hen tijd om te zeggen: “Ik hou van je” maar “Ik haat je!” … zelfs een kind kan het blijven zeggen: “Ik haat je, ik haat je, ik haat je” Maar iemand haten is zondig. Voor om het even wie is haten zondig. “Ik haat je, ik haat je!” zeggen is dus een zondige daad.

Wat we dus moeten doen, is blijven zeggen: “Ik hou van je.” Tenslotte moet je houden van iemand die je zo dierbaar is. Wie iets goeds voor je gedaan heeft, daar hou je van. Maar als de Adi Shakti zelf je je wedergeboorte heeft gegeven, zou liefhebben de gemakkelijkste zaak moeten zijn. En als zij zegt: “Zij zijn allemaal in mijn lichaam”, zou het nog gemakkelijker moeten zijn om van elkaar te houden.

Het hele zuiveringsproces van de Sahasrara wordt dus gedaan door deze liefde, liefde die niet geconditioneerd is, die niet gehinderd wordt, die geen uitstel of wederdienst wil (nirvaaj). Maar de conditioneringen zijn te groot. Eerst krijg je het probleem met conditioneringen als je denkt: “Deze toestand maakt dat ik iemand haat” of “Ik kan om die reden geen liefde voor iemand voelen”. Maar in feite is de conditionering op zich zo absurd, als je het stuk voor stuk bekijkt.

Om het eenvoudig te maken zou ik willen dat je het spel van de conditionering zou zien in een artikel dat ik eens las, heel interessant! “Wie gaf de romantiek de doodsteek?” Hij gaf als antwoord: “De kappers”. Ik vroeg me af hoe hij de romance in verband bracht met de kappers. Mensen gaan naar de kapper. Iemand had een voorkeur voor een bepaald kapsel en zei dus “Ik hou zo van dat kapsel!” Veronderstel nu dat de verloofde of echtgenote een ander kapsel zou dragen omdat er altijd wat nieuws is, dan zou de echtgenoot onmiddellijk zeggen: “Ik haat je omwille van je kapsel!” Hij houdt van één soort kapsel en dat is dan de reden van zijn liefde. Heb je een ander kapsel: “Ik haat het. Ik hou er niet van!”. Zeggen dat je wel of niet van iets houdt is op zich al een teken dat er teveel conditioneringen zijn.

Je maakt je kapsel netjes, je kleedt je netjes, je gaat naar buiten en plots zeggen mensen: “Ik haat dat!”

Wie ben jij? Welk recht hebben we om zoiets tegen iemand te zeggen? Je ben geen rechter die door enige rechtbank is aangesteld, waarom kwetsen we dan iemand door te zeggen: “Ik haat dat”?

Integendeel, zou je moeten zeggen: “Goed, ik vind het leuk, maar het zou nog beter kunnen.” Dat is het teken van liefde, als je wilt dat iemand op een aantrekkelijke manier gekleed gaat. Dit is een zeer, zeer laag niveau om naar mensen te kijken. Vervolgens gaan we verder om te zien hoe intelligent iemand is, hoe slim, hoe aantrekkelijk, hoe charmant. Dat is nog een woord dat nietszeggend is.

Ook dat zijn een soort van conditioneringen van het verstand, die maken dat je denkt dat iemand van een bepaald type liefdevol is en dat je ervan houdt. Maar het is zo erg aan de buitenkant. Of, sommige mensen houden in feite niet van iemand, maar tonen liefde omdat iemand meer geld bezit. Geld waarvan hij zonder twijfel niet zal afzien, maar toch hou je van hem omdat hij meer geld heeft, een mooiere auto bezit, beter gekleed gaat of wat dan ook. Ook dit soort van ideeën doodt de liefde. Als liefde gedood wordt is de vreugde verloren. Je kunt geen vreugde hebben zonder liefde. Ik zeg je dat liefde en vreugde net hetzelfde zijn.

Dan wordt het subtieler en subtieler. Dan begin je van je eigen kinderen te houden, dat komt veel voor.

Ik bedoel, er zijn natuurlijk ook mensen die zelfs niet van hun eigen kinderen houden, er zijn mensen van alle soorten, zie je. Maar dan gaat het verder: “Dit is mijn kind, dit is mijn kind, dit is mijn kind”. Dat is opnieuw de dood van liefde. Zoals ik jullie eerder heb verteld: als het sap van de boom opstijgt, gaat het naar elke vrucht, naar elk blad, naar elk ander deel en komt dan terug. Het is niet gehecht. Als het sap gehecht zou zijn aan één bloem, omdat ze misschien mooier is, zal niet alleen de boom maar ook de bloem sterven. Dat is dus de dood van de liefde.

Je moet dus liefde hebben die niet verstikkend of gehecht is. Telkens ik dit vertel, zeggen jullie: “Hoe moeten we dat doen?”

De liefde van de spirit is van die aard. De liefde van een geconditioneerd brein is anders. Een geconditioneerd brein is beperkt, net omdat het geconditioneerd is.

Daarnaast is de grootste vijand van liefde, het ego dat zich in ons bevindt als een ballon boven op ons hoofd. Dit ego geeft ons een zeer grote spanning.

Zoals de conditionering bij het zien van bijvoorbeeld een tapijt. Volgens hun conditionering is dit niet mooi, dus zeggen ze: “Wat is dat voor een tapijt!” of iets dergelijks.

Dit soort conditionering is van een zeer laag niveau. In het beste geval is een hoger niveau dat je van je eigen land houdt. Zo zeg je: “Mijn land is het beste”. Of het nu mensen ombrengt of wereldvrede vernietigt, het geeft niet want: “ik behoor tot een bepaald land, dat het beste is.” We bekritiseren nooit ons land en onze landgenoten.

Het wordt nog subtieler en subtieler, maar op intellectueel vlak is het nog erger, want eens je met je intellect heb begrepen dat iets goed is, kan niemand je nog redden. Omdat je het hebt begrepen met je verstand. Het is in feite zeer verrassend.

Ik was een boek aan het lezen dat geschreven werd door Rabindranath Tagore. Een Engelsman had een zeer mooi voorwoord geschreven, een inleiding. Hij zei dat de creativiteit in het westen gedood wordt. Hij vroeg een Indiase criticus: “Bekritiseer je jullie dichters niet? Hebben jullie geen critici?” Hij antwoordde: “Ja, ja, die hebben we”. “Wat bekritiseren ze dan?” “Oh, zij bekritiseren dat er nu geen regen viel, waardoor we allerlei problemen hebben”. “Nee, nee, nee, ik bedoel de dichter, bekritiseren ze de dichter? Geven ze dan geen kritiek op een kunstenaar?” Daarop zei hij: “Is dat bedoeld voor kritiek?

Het is een creatie, wat hij ook voelt wordt gecreëerd. Maar veronderstel dat hij iets zeer vulgair zou schrijven, dan houden we daar natuurlijk niet van. Maar als het voortgebracht wordt door een mooie geest, dan moet het toch mooi zijn.” “Geef je daar dan geen kritiek op?” Hij antwoordde: “Neen, want wij kunnen zulke dingen niet creëren, welk recht hebben wij dan om te bekritiseren.”

Zo hebben we alles op een intelligente manier gedaan: we hebben normen over alles, over kunst, over elke creatie. We houden niet van dit tapijt. Waarom? Omdat het niet beantwoordt aan ons intellectueel begrip van de normen die we hebben bereikt. Het past niet in dat kader, dus houden we er niet van. Maar kan jij er ook maar één cm van creëren?

Dit ego geeft je dus een onrechtmatige handeling. Het is onrechtmatig, “anadhikar cheshta”. Onrechtmatig.

Je hebt het  recht niet om te bekritiseren. Je kunt het zelf niet, waarom zou je dan kritiek geven? Het is beter het te appreciëren en onder ogen te zien dat je geen autoriteit hebt, dat je het niet waardig ben kritiek te uiten. Als je het niet waardig bent, waarom zou je iets bekritiseren

Anderzijds moet je ook weten dat je slaaf bent van je ego. Wat je ego je ook oplegt, wordt door je zogenaamde intelligentie tot een punt gebracht waar het een norm wordt. Dan wordt het een collectief ego van een bepaalde samenleving, een bepaalde land, of een bepaalde ideologie. Het is collectief. Dus kunnen ze zeggen: “Wij denken dat dit geen kunst is.” Om die reden kunnen er op kunstgebied geen grote meesters meer zijn. Er kan geen Rembrandt meer zijn, het is niet mogelijk. De arme Rembrandt moet zelf zeer veel geleden hebben. Je weet dat Gauguin veel geleden heeft. Al deze kunstenaars hebben veel geleden. Zelfs Michelangelo heeft veel geleden. Niet alleen financieel, maar ook door kritiek, kritiek, kritiek. Ik denk dat velen het dus hebben opgegeven.

Ik ontmoette een kunstenaar die veel kunst had voortgebracht en ik vroeg hem: “Waarom toon je het me niet?” Hij zei: “Neen, ik wil het je niet tonen, het is voor mezelf gecreëerd.” Ik zei: “Ik wil het echt graag zien.” Ik zag het en het was mooi, zeer mooi. Ik vroeg hem: “Waarom stel je het niet ten toon?” Hij antwoordde: “Het heeft geen zin, mensen zullen het gewoon bekritiseren. Ik doe het voor mijn eigen plezier. Ze zullen alleen de hele vreugde van mijn creatie verknoeien.”

Het is dus één van de fundamentele waarden te vermijden om anderen te bekritiseren. Het is beter jezelf te bekritiseren, of je broers en zussen, je land, al de gewoonten die je hebt en lach om jezelf. Dat is de beste manier. Als je weet hoe met jezelf te lachen, dan zal je geen afkeuring laten blijken of hinderlijk zijn voor de creativiteit van iemand anders.

Met je ego wordt je zo onrechtmatig. Je kunt alles bekritiseren, je denkt dat je het recht hebt. Wie heeft je het recht daarvoor gegeven? Dat is de vraag die men zichzelf moet stellen. Hoe kunnen we wie ook bekritiseren? Als heiligen, die jullie nu geworden zijn, kunnen jullie natuurlijk uit maken wie geblokkeerd is, wie slechte vibraties heeft, wie problemen heeft. Je weet dat. Je weet het, dat is geen conditionering. Dat doe je niet omdat je ego hebt, maar je voelt het op je vingertoppen. Het is een echt gevoel binnenin. Het is de ‘Bodha’ (kennis) die maakt dat je ‘weet’.

Wat zou je dan moeten doen? In je liefde, moet je, als het mogelijk is, tegen iemand zeggen: “Dat is er verkeerd met je, het zou beter in orde gebracht worden.” Maar dan wel op die manier dat hij het doet. Want als je het hem op zo’n manier zegt dat het nog erger wordt dan voordien, dan heb je hem geen liefde betoond.

Laat iedereen toe te groeien. Er zijn veel mensen in Sahaja yoga die zeer, zeer goed zijn. Excellent, zonder twijfel. Maar er zijn ook mensen die we ‘moeilijk’ kunnen noemen. Er is een soort van barst in hun hoofd of zoiets, een deel ontbreekt soms. Enkele schroeven staan los, denk ik. Soms gedragen ze zich zoals clowns. We hebben mensen gehad die we gewoonweg niet konden helpen. Ze kunnen misschien wel intelligent zijn, of zeer scherp, maar in Sahaja yoga kunnen ze niet tot dat niveau komen waar je kunt zeggen: nu is er groei mogelijk.

Veronderstel dat Moeder Aarde zo heet was als de zon, dan zou er geen groei zijn. Of dat ze zo koud was als de maan, ook dan zou er geen groei zijn. Zij moest naar het midden komen, waar beide zaken in de juiste proporties aanwezig om groei toe te laten. Op dezelfde manier moet een menselijk wezen het uitwerken om gematigd te zijn, evenwicht te behouden en met niets in uitersten te gaan. Dat evenwicht leer je als je van iemand houdt.

Je weet dat we soms mensen vragen om uit Sahaja yoga te gaan. Dit is uit liefde voor hen, want eens ze Sahaja yoga verlaten, worden ze beter. Ik heb al gezien dat ze geweldig verbeteren. Maar als ze in de Sahaja yoga samenleving blijven, worden ze lastposten en ze worden nog erger, omdat hun ego een spel speelt of misschien ook hun conditioneringen. Wat het ook is, ze worden een last, dus vragen we hen om een tijdje niet meer te komen. Eens dat onaangename in iemand is verdwenen, moet hij oprecht worden. Hij kan geen lastpost meer zijn en het kan ook logisch klinken voor die persoon als je hem zegt dat dat de reden is om Sahaja yoga te verlaten. Maar zij kunnen verschrikkelijk vervelend zijn, dat weet ik. Maar je moet volledig geduld en volledig begrip tonen. Je moet met hen praten als iemand die van hen houdt.

Liefde heeft zo’n kracht dat niemand iets wil doen dat suggereert dat ze niet liefhebben. Het is iets zeer krachtig. Het verbindt mensen op zo’n mooie manier dat men iets wil doen. Je wilt me bijvoorbeeld een bloem geven, omdat je weet dat ik van bloemen hou. Je wilt mij dus een bloem geven om te suggereren: “Moeder, we houden van je”. Gewoon om het te suggereren. Ik weet dat je van me houdt, maar je wilt op die manier, de gedachte over mij bekrachtigen. Je wilt mij dus een bloem geven om je liefde en de uiting van je innerlijk gevoel voor mij, te tonen. Al deze materiële zaken kunnen dus gebruikt worden om je liefde te uiten. Ze kunnen heel gemakkelijk gebruikt worden zodat de andere weet wat liefde is.

Maar de hele kracht van de Sahasrara is liefde. Je moet er dus op toezien dat dit brein moet liefhebben. Het brein moet liefhebben. Nu je de krachten van Sahaja yoga door je brein en intelligentie hebt geverifieerd, bereik je een punt waar je begrijpt, dat het geen zin heeft te analyseren, te synthetiseren en zo meer. Het is gewoon liefde. Het is eenvoudige liefde.

Diezelfde Sahasrara die voordien door het brein gebruikt werd om te analyseren, te bekritiseren en allerlei andere onzinnige zaken, wilt nu dus liefhebben en genieten van die liefde. En daar is het hoogtepunt waar het brein enkel liefheeft. Dat is de staat die moet bereikt worden. Hij heeft enkel lief; hij kent enkel liefde, omdat hij de kracht van de liefde gezien heeft. Je bereikt een zekere logische conclusie en dan zie je het punt. Zoals Adi Shankaracharya zoveel dingen geschreven heeft zoals “Viveka Chudamani” en vele andere verhandelingen, tot hij alles opgaf en zei: “Neen, gedaan!” Hij schreef alleen nog de lof van de Moeder en dat was het.

Eens je dus dat punt bereikt hebt, kan je zeggen, dat je nu in “Nirvikalpa” bent want er is geen “Vikalpa” meer, geen twijfel meer in je hoofd, omdat je liefhebt. In liefde heb je geen twijfels, daar is geen sprake van. Je twijfelt alleen als je denkt. Maar wanneer je liefhebt, twijfel je niet, je hebt alleen lief omdat je van liefde geniet, en daarom is liefde vreugde, en vreugde liefde.

Na zoveel tijd werd dus de Sahasrara geopend. Wij moeten onze Sahasrara opnieuw openen door onze meditatieve processen, door het begrip over onszelf en anderen. Misschien om zo op een logische manier dat punt te bereiken: er is geen weg terug, we hebben nu het einde bereikt. De hele logica is nu ten einde. Spring in de oceaan van liefde, dat is alles.

Eens je in de oceaan van liefde springt, moet er niets meer gedaan worden: alleen genieten van elke golf, van elke tint, van elke aanraking van die oceaan. Dat is wat we met redeneren moeten leren, dat Sahaja yoga niets anders is dan liefde.

Moge God jullie allen zegenen.